niedziela, 5 października 2014

w 5 minut/ albo w 2,5


Prędko pędził tamtn wiatr, który zaniósł mnie daleko od Ciebie. Na szczęście wiał tak prędko.Gdyby tamte fale niosły wówczas w przeciwnym kierunku uniknęlibyśmy sztormu i cieszyć się mogli na wieki mitem Arki Noego. O tym, że każdy z każdym i  komuś coś jest winien. Winnemu biada.Winnemu łzy. Winnemu wiatr w oczy. (...)Cała jestem kwitnąca, cała w różach, cała w makach, kwitnąco-krwawiąca. Krwaiąca powoli, spokojnie, zbyt wolno, żeby zauważyć, że umieram.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz