TAK, JUŻ WROCIŁAM

Nigdy nie nauczę się pakować walizki

bo niby jak miałabym zapakować

swój dom?

I lubię tę nieumiejętność

I tę walizkę

Stojącą jeszcze zawsze kilka dni

pod szafą, jakby czekała, że

a nóż widelec

pojawi się okazja

Wyjeżdżać jednak nie potrafię

(to znaczy wracać skądś - wyjeżdżać skądś, które nie jest innym miejscem niż dom

lub skądś gdzie byłam dłużej

lub skądś do tam, którego nie znam)

Najchętniej rozciągnęłabym tę chwilę 

do granic możliwości

jak pajęczynę, która oplatałaby mną

opuszczane miejsce

jeszcze długo po moim wyjeździe

Za to jak już wyjadę(!)

to już po chwili niepewności

jak już jestem na odległość od domu,

że nawet po zapomniane rękawiczki zimą bym się nie wróciła,

bo daleko choć wciąż blisko.

To budzi się solarus plexus

prekambryjski ptak podniebny

rozwija swe skrzydła do lotu

i uwięziony w ósemce nieskończoności

nie wiadomo 

czy wyjeżdża czy wyjeżdża

tak, już wróciłam